Wahania ciśnienia mogą powodować zaburzenia równowagi stoków, co w efekcie prowadzi do powstawania osuwisk.

Obecnie prowadzone są badania w zakresie dopływu i odpływu ciśnienia w warunkach zboczy, narażonych na wystąpienie osuwisk, jak np. w przypadku Rocky Mountain. Stale monitorowane jest również osuwisko w górach San Juan w południowo- zachodnim Kolorado. Gdzie procesy osuwiskowe rozpoczęły się 700 lat temu, obecnie prędkość osuwania wynosi pół milimetra na godzinę. Ruch osuwisk zwiększa się w okresie wiosennym oraz odznacza się większą prędkością w nocy niż w dzień. Obecnie prowadzone są badania tego zjawiska w dwóch miejscach, przez zespół prowadzony, przez Wiliama Schulza z United States Geological Survey w Denver. Naukowcy prowadzą pomiary prędkości osuwisk, ciśnienia wody wewnątrz porów w glebie, a także warunków pogodowych w kroku czasowym, godzinnym. Zauważyli oni prawidłowość, iż przemieszczenia mas skalnych zsynchronizowane są z pływami powietrza, które są wypadkową zmian ciśnienia atmosferycznego. Zmiany te są generowane przez ekspozycje stoków względem Słońca oraz oddziaływanie grawitacyjne Księżyca. Zespół zauważył, że największe prędkości osuwisk notujemy w godzinach nocnych, kiedy to mamy do czynienia z niskimi wartościami ciśnienia atmosferycznego. Natomiast w trakcie dnia kiedy ciśnienie wzrasta następuje spowolnienie lub też całkowite zatrzymanie zjawiska osuwania się zboczy. Swoje wyniki naukowcy opublikowali w „ Nature Geoscience”. Badacze podejrzewają, że zmiany ciśnienia powodują zmianę siły tarcia, która odpowiedzialna jest za prędkość osuwania się ziemi. W okresie stosunkowo niskiego ciśnienia, powietrze oraz woda cechują się tendencją do przemieszczania się w górę do obszarów o niższym ciśnieniu, złagodzenie tarcia zdaniem specjalistów ułatwia poślizg mas skalnych. Naukowcy dowodzą, że stworzony przez nich model matematyczny oddający podstawowe cechy sił fizycznych, prowadzących do powstania osuwisk, wskazuje, że zaproponowana przez nich hipoteza wydaje się być wiarygodna. Osuwiska jak i spływy błotne, powstające w wyniku długotrwałych intensywnych opadów czy też trzęsień ziemi, są zjawiskami bardzo niebezpiecznymi dla człowieka. Na początku października przekonali się o sile tego zjawiska mieszkańcy Filipin ( zginęło 160 osób), wyniku osunięcia się mas skalnych wywołanych tajfunem Parma. Podobnych wniosków dostarczają badania na terenie Europy (Alpy), z których wynika, że nie wielka destabilizacja warunków środowiskowych, może przełożyć się na powstanie katastrofalnego zjawiska jakim jest osuwisko. Ale i w tej kwestii są obszary jeszcze nie do końca zbadane w odniesieniu do przyczyn i podstawowych mechanizmów, jak choćby w przypadku, osuwiska z 2007 roku, które miało miejsce w okolicach Doren (Austria). Schulz wraz ze swoim zespołem wysuwa dalej idące hipotezy, że warunki atmosferyczne mogą być również odpowiedzialne w większym, niż do tej pory zakładano stopniu, za powstawanie: trzęsień ziemi, ruch lodowców oraz wybuchy wulkanów.